Ik had veel last van dwang, thuis en op school. Ik moest vaak dingen opnieuw doen. Ook waste ik mijn handen heel vaak, met veel zeep. Daardoor duurden gewone dingen langer en kreeg ik pijnlijke, ruwe handen. Dat vond ik heel vervelend.
Samen met mijn behandelaar had ik al kleine stappen gezet. Dat ging soms best goed. Toch bleef het moeilijk om mijn dwang tegen te houden. Ik was vaak bang dat er iets ergs zou gebeuren als ik niet deed wat mijn dwang zei. En soms voelde het gewoon niet goed om te stoppen. Daarom ging ik meedoen aan exposuremiddagen, om extra te oefenen.
De eerste exposuremiddag
De eerste middag was ik erg gespannen. Ik wist dat ik oefeningen moest doen die mijn angst groter zouden maken. Dat maakte me zenuwachtig. Ik vond het spannend, maar ik wilde het wel proberen.
We begonnen rustig. Ik moest dingen aanraken zonder daarna mijn handen te wassen. Ook oefende ik met stoppen met herhalen. Dat ging stap voor stap. De opdrachten waren moeilijk, maar wel te doen. Dat hielp mij.
Wat ik merkte
Na een tijdje merkte ik verschil. De spanning werd minder. Dingen die eerst onmogelijk leken, lukten ineens beter. Sommige dingen bleven lastig, maar ik ontdekte dat mijn angst niet uitkwam. En ik merkte dat ik het spannende gevoel aankon.
Thuis oefenen vond ik eerst moeilijk. Thuis doe je dingen vaak op dezelfde manier. Toch lukte het me steeds beter. Daardoor kon ik ook thuis sommige dwanghandelingen laten.
“Ik durfde steeds vaker tegen mijn dwang in te gaan. Dat voelde als een grote stap.”
Ik ben er nog niet, maar wel sterker
Ik ben nog niet helemaal van mijn dwang af. Ik heb nog steeds veel dwanggedachten. Maar ik kan er nu beter tegenin gaan.
Ik gebruik minder zeep, was mijn handen minder vaak en hoef minder dingen te herhalen. Dat geeft me meer rust. En meer tijd.
Wat mij ook hielp, was dat ik andere jongeren met dwang ontmoette. Ik voelde me minder alleen. Het was fijn om te merken dat anderen hetzelfde meemaken.
Vooruitkijken
Door de exposuremiddagen heb ik geleerd dat ik spanning aankan. Ik weet nu dat oefenen helpt, ook als het eng is.
Ik ben trots op wat ik al heb bereikt. En ik weet dat ik nog meer stappen kan zetten.
