Jongen mondkapje corona
image/svg+xml

Elk persoon heeft iets in zich dat je kan bewonderen

Annette da Graca is sinds 2017 ervaringsprofessional bij Levvel. Ze begon in het team Verborgen oplossingen en maakt inmiddels deel uit van het Ervaringskennisteam. Ze sluit aan bij casuïstiekbesprekingen in de teams om het perspectief van degene die jeugdhulp ontvangt in te brengen. Want het is essentieel om altijd ook door de ogen van de zorgontvanger te blijven kijken, dat perspectief scherp te houden. Verder houdt ze zich bezig met (ouder)participatie. Dat betekent onder andere dat ze wekelijks spreekt met ouders die te maken hebben met een vorm van (jeugd)hulp en daar soms negatieve ervaringen mee hebben opgedaan. Ervaringen die niet alleen vragen om herstel, maar waarvan ook veel te leren valt. Zelf heeft ze een rijk leven gehad, zowel wat betreft werk als op het persoonlijke vlak. Door een donkere periode die ze doormaakte, heeft ze op heel veel vlakken levenservaring opgedaan. Op dit moment zijn bouwvakkers bezig de balkons van haar huis af te halen, want die zijn niet meer veilig. Gelukkig krijgt ze nieuwe, zodat ze rustig op de hoge bomen kan blijven uitkijken. Dit is haar verhaal over werken in coronatijd.

Elk persoon heeft iets in zich dat je kan bewonderen

De impact

De laatste weken heb ik veel contact gehad met een moeder van zes kinderen. Haar kinderen zijn uit huis geplaatst, één is al volwassen, één woont bij zijn vader en vier wonen in vier verschillende pleeggezinnen. Haar jongste kind werd elf jaar geleden als pasgeboren baby, een half uur na de bevalling, meegenomen. Verschrikkelijk heftig. Deze moeder is dankbaar dat haar kinderen goed verzorgd worden, ondanks haar enorme pijn dat ze zelf niet voor hen kan zorgen.
Door de Corona had ze veel angsten. Haar angst was dat haar kinderen veel te dicht op elkaar zaten met andere pleegkinderen en eigen kinderen van de pleegouders. Ze maakte zich zorgen of de pleegouders in deze situatie nog wel liefdevol en zorgzaam konden zijn. En ook had ze angst dat er in de pleeggezinnen die het financieel slechter hebben door de Coronacrisis, niet genoeg te eten was voor haar kinderen en andere pleegkinderen.

Deze moeder wil nu iets voor pleegouders van Levvel betekenen. Zij heeft contact met een aantal lokale winkeliers die voedsel over hebben en zij wil dat verdelen onder pleeggezinnen die dat nodig hebben. Een heel groots idee. We hebben erover zitten praten samen, ik ben niet bang voor grootse ideeën. We hebben allerlei mogelijkheden onderzocht. Ik moest aan ‘Blije Buren’ denken, een initiatief van een man en een vrouw die ik persoonlijk ken. Zij voorzien Amsterdamse gezinnen in nood al 16 jaar van gratis eten dat ze ophalen bij allerlei winkels. Ik dacht: ik bel hen op en vraag hen contact met deze moeder op te nemen. Ze gaan haar uitnodigen om mee te rijden op de bus, mee te maken hoe het werkt. En ze wordt zo ook opgenomen in de gemeenschap van ‘Blije Buren’. Dat is een gemeenschap op zich, een waanzinnig groot netwerk van mensen die allemaal iets hebben meegemaakt.
Ik heb vroeger zelf gebruik gemaakt van ‘Blije Buren’. Ik voelde me toen best eenzaam, had schulden en kon daar brood en alles krijgen. Ik heb het lijntje met hen altijd behouden, ze hebben zoveel voor mij betekend. Ze zetten mensen echt in hun kracht.

Wat doe je anders?

Mijn werk is niet echt anders dan anders. Ik heb nog steeds wekelijks contact met ouders. Ik telefoneer met ze, ik merk dat dat veel rustiger is dan beeldbellen. Meestal zitten ouders heel hoog in hun emotie omdat ze zich niet gehoord voelen. In het begin spuien ze en herhalen heel veel. Die herhaling herken ik, dat is het trauma. Constant weer terugkeren naar wat er gebeurd is. Daarom schrijf ik alles op, het digitale dossier staat voor de ouders open, terwijl ik bel. Zij kunnen het lezen en ook direct meeschrijven. Zo kunnen we de herhaling letterlijk zien.

Ik zoek naar de kracht en het talent bij de ouders. Bij de moeder van een meisje dat in de Koppeling heeft gezeten, zag ik ongelofelijk veel humor. En ook veel pijn. Door onze gesprekken heeft ze nu het gevoel gekregen dat ze met Spirit samenwerkt in plaats van dat het een organisatie is die tégen haar is. Ze kan hartstikke leuk schrijven. Zelf is ze daar onzeker over. Ik heb gezegd: ga een blog schrijven, ga het gewoon doen, je verhaal is heel waardevol. Deze moeder krijgt elke week traumatherapie. Haar therapeut had gezegd dat het schrijven helpt om haar trauma te verwerken. Omdat ze het stapsgewijs allemaal opschrijft, merkt ze dat ze zich nu steeds meer begint te focussen, terwijl ze eerst alle kanten opvloog. Ze vindt het leuk om te doen.

Ik heb een van haar blogs op het intranet van Levvel geplaatst. En haar daarvan een kopie gegeven. Het is zo waardevol dat haar stem op die manier gehoord wordt. Vertellen waar ze last van heeft en dat omzetten naar iets dat de hulpverlening kan verbeteren, geeft naar beide kanten iets positiefs. Gezien en gehoord worden, van betekenis kunnen zijn … het bevordert herstel en het stabiliseert de pijn. Zij kan laten zien: ik ben niet alleen afhankelijk, ik heb ook kracht en talent. Dat is iets dat we in de hulpverlening wel wat meer mogen zien. Elke persoon heeft iets in zich dat je kan bewonderen.

En hoe gaat het met jou?

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik vind het bijna lekker, deze Coronatijd. Ik kan best wel extravert zijn, maar ik ben ook ontzettend graag op mezelf. Thuis zijn vind ik heerlijk, dan hoef ik niet veel andere mensen te zien. Ik ben gek op rekenspelletjes doen, maak mijn eigen mascarpone, ik vind het fijn om dat allemaal knus in mijn huisje te doen. Met de Corona mag die kant er nu veel meer zijn. Daarvoor hield ik dit altijd een beetje verborgen.
Mijn werk is een groot en belangrijk stuk van mijn leven en in mijn werk ontmoet ik heel veel mensen. Ik ben een echte netwerker. Ik stop heel veel van mijn persoon in mijn werk, maar ik hou graag ook een stukje voor mezelf.

Vakmanschap in tijden van Corona

Wat deze tijd vraagt? Wat als eerste bij me opkomt, is support. De moeder van wie haar kinderen in pleeggezinnen wonen, stuurde me een moederdagwens en ik voelde gelijk ‘wow!’ Ik heb haar een hele mooie moederdagwens teruggestuurd. Zij is ook moeder, ook al wonen haar kinderen niet bij haar. Als het geen Coronatijd was geweest had ze haar kinderen gezien, met of zonder begeleiding, nu moest ze dat missen. Het is zo belangrijk om daar dan even aandacht aan te besteden.

Omdat support zo belangrijk is, zie ik het als mijn taak mensen te linken, contacten te leggen. Contact is vaak wat wegvalt, als jou heel veel overkomt. Ik heb een groot netwerk in de stad. Je leven begint zich te herstellen als je mensen kent, als je iets kan vragen van een ander of iets kan doen voor een ander.

Dit is het zevende en voorlopig laatste van een reeks verhalen over Corona bij Levvel. Verhalen om de moed erin te houden, ter herkenning, om van te leren, ter inspiratie, om het gevoel van samen te versterken – en ook om een beetje vinger aan de pols te houden van hoe het gaat.

Auteur: Karin Schaafsma

Meer over Vakmanschap

 

 
Vragen? Misschien vind je bij veelgestelde vragen het antwoord. Staat je vraag er niet bij? Neem gerust contact met ons op. We denken graag met je mee.